Założenia konferencji

Ochrona i konserwacja zabytków coraz bardziej się różnicuje. Wynika to z coraz większej różnorodność zabytków, pełnionych przez nie funkcji oraz warunków i możliwości ich ochrony. W efekcie nieuniknione jest rosnące zróżnicowanie zasad ochrony i form utrzymania zabytków.

Głównym czynnikiem określającym sposób działań konserwatorskich - niezależnie od wszelkich uwarunkowań - powinna być charakterystyka zabytku i jego wartości. Podobną charakterystykę mają zabytki należące do poszczególnych grup typologicznych. Obiekty sakralne, obiekty militarne, kamienice mieszczańskie, budynku przemysłowe, architektura wernakularna, etc. – z punktu widzeniach konserwatorskiego mają wiele wspólnych cech. Dlatego dyskusję o problemach i formach ochrony poszczególnych grup typologicznych zabytków należy prowadzić odrębnie. Można wtedy uwzględnić specyfikę danej grupy i opracować właściwe rozwiązania. We współczesnym konserwatorstwie wyrazem takiego podejścia jest tworzenie odrębnych dokumentów doktrynalnych dla poszczególnych grup dziedzictwa.

 

Drewniana architektura wernakularna jest bez wątpienia grupą o odrębnej charakterystyce. Ta wciąż duża grupa zabytków nie jest oczywiście jednorodna, jednak kilka czynników nadaje jej spójność istotną z punktu widzenia konserwatorskiego. Przede wszystkim drewno – jako materiał budowlany – ma specyficzną charakterystykę z punktu widzenia konserwatorskiego. Drewniane obiektu – jako konstrukcje budowlane - nie spełniają większości współczesnych standardów (izolacyjność termiczna, akustyczna, wodna, ogniotrwałość). Zabytki drewniane - jako obiekty użytkowe – są trudne do adaptacji do współczesnych funkcji użytkowych.

Suma tych czynników sprawia, że ochrona drewnianej zabudowy wernakularnej jest coraz trudniejsza, a w efekcie wiele takich obiektów przestaje istnieć.  

 

Do udziału w konferencji zaproszone są wszystkie środowiska zaangażowane i zainteresowane ochrona i zagospodarowaniem drewnianej architektury wernakularnej.

Zaproszenie jest kierowane w szczególności do:

  • środowisk akademickich
  • pracowników skansenów i muzeów regionalnych
  • właścicieli i użytkowników drewnianych obiektów wernakularnych 
  • służb konserwatorskich i konserwatorów zajmujących się zabudowa drewnianą.